Ryczę jak bóbr od godziny....
Dlaczego zawsze musi być tak samo? Ważne dla mnie osoby zostawiają mnie w momencie, kiedy najbardziej jestem podatna na zranienie.... Dlaczego? Co jest ze mną nie tak?
Nie chcę mi się już żyć.... w ten sposób.
Miałam Cie za najlepszą przyjaciółkę... Jak zwykle się myliłam....
Nie chcę użalać się nad sobą, ale dzisiejsza wiadomość na fb (gratulacje, jakie to odważne) mnie dobiła.
Czuję się jak bezwartościowy śmieć i psychol.
Może to jakaś lekcja. Może powinnam się teraz bardziej poświęcić sztuce?
"To jest ktoś taki, kto mnie nigdy nie oszukał, słuchaj, to jest moja sztuka".
Chyba każdy najbardziej boi się odrzucenia i samotności...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz